کلون (قفل! یعنی که کلیدی هم هست)

نوشته‌های علی جلالی نجف آبادی
 
رویکردی دوباره به زیر ساخت اقامتی مسافران
ساعت ۱:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۸/۳ : توسط : علی جلالی نجف آبادی

 

سر مقاله مندرج در فصلنامه هتلهای زنجبره‌ای آریا
علی جلالی نجف‌آبادی


اقامت در سفر همیشه دغدغه‌ای فراموش ناشدنی بوده و در بسیاری موارد هم عدم توجه به آن سبب بروز گرفتاری و حتی حوادث ناگوار شده‌است. البته این مسئله از دیرباز مورد توجه بسیاری قرار گرفته و در همین راستا هم تحولات زیادی صورت گرفته است. وجود هتل، مسافرخانه، متل یا کمپ هرکدام به شکلی در پذیرش و اقامت مسافران موثر بوده و جایگاه ویژه‌ای دارد.

 


رفاه، امنیت، امکانات تفریحی و ورزشی، تجهیزات ارتباطی و مخابراتی ویژه و همچنین حمل ونقل آسان به هر نقطه‌ای از دنیا به همراه جدیدترین امکانات، از جمله مواردی هستند که در طبقه‌بندی این اماکن تأثیرگزار بوده و نرخ آنها را نسبت به یکدیگر تغییر خواهد داد. از این رو است که در تمامی دنیا با توجه به نیازهای روزافزون و متنوع مسافران سعی در بالابردن این امکانات و به‌روز رسانی آنها دارند. چراکه صنعت پردرآمد گردشگری به این زیرساخت مهم وابستگی بسیاری دارد.
از آنجایی که کشور ما هم یکی از ده کشور برتر جهان در حوزه‌ی آثار باستانی و طبیعی بوده است و قابلیت و توانایی بسیار بالایی در جاذبه‌های گردشگری خود دارد، به طور حتم باید در این راستا از امکانات به‌روز دنیا استفاده کرده و موجبات توسعه‌ی زیرساخت اقامتی افراد را فراهم کرد.
اما آنچه در این‌جا مد نظر است این‌که، متأسفانه شهرهای بزرگ و معروف کشورمان که در سطحی جهانی و بین‌المللی مطرح هستند آن‌قدر که باید و شاید در راستای توسعه‌ی اماکن اقامتی گردشگران رشدی نداشته و در جایگاه واقعی خود قرار ندارند. شاید بتوان دلیل این امر را عدم حضور گردشگران خارجی دانست،‌ولی این توجیه کافی به نظر نمی‌رسد. چرا که در فصول مسافرت، گردشگران داخلی نیز از عدم وجود این امکانات رنج برده و به زحمت می‌افتند.
در میان شیراز، مشهد، تهران و دیگر شهرهای بزرگ ایران باید به شهری اشاره کرد که زیبایی‌هایش زبانزد تمامی گردشگران دنیا است. متأسفانه باید گفت که شهر اصفهان با تمامی استعدادهای خود در امر گردشگری و صرفه‌نظر از وجود چند هتل جدید، معروف و بزرگ اقامتی، از نظر امکانات مرتبط با سکونت و پذیرایی مسافران در جایگاه خوبی قرار ندارد. تعداد مهمان‌پذیرها و هتل‌های این شهر کافی نبوده و برخی از آنها با وجود یدک کشیدن نام هتل حتی به جایگاه مسافرخانه‌ها و متل‌ها هم نزدیک نیستند. باید اذعان داشت که این اماکن چه از نظر امکاناتی و چه از نظر بهداشتی و هم‌چنین از نظر نوع و نحوه برخورد با مشتری هم آن‌طور که باید و شایسته‌ در خدمت مسافران خود نیستند.
شاید لازم باشد تا مسئولان این امر در شهر اصفهان با دقت بیشتری بر نحوه‌ی عملکرد شاغلان در صنعت هتلداری و پذیرایی نظارت کرده و با در نظر گرفتن استانداردهای جدید و هم‌چنین اساسی‌ترین مبانی مربوط به اقامت و پذیرایی مسافران زمینه را برای بهتر شدن اوضاع فراهم کنند.
به هر تقدیر توجه به این امر نه تنها برای شهر بزرگ و زیبای اصفهان لازم و اساسی است بلکه باید در دیگر شهرهای بزرگ و کوچک کشور نیز مورد توجه قرارگیرد