کلون (قفل! یعنی که کلیدی هم هست)

نوشته‌های علی جلالی نجف آبادی
 
تجربیات جوانان ما در جهانی کردن موسیقی ایران
ساعت ٢:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/۱٢ : توسط : علی جلالی نجف آبادی

تجربیات جوانان ما در جهانی کردن موسیقی ایران

علی جلالی نجف آبادی

موسیقی از نقطه نظر تأثیرگذاری به طور کلی به دو حوزه ی منطقه ای و جهانی تقسیم می شود. به طور حتم آنچه که موجب ظهور قدرت فراگیر در سطح جهانی گردید، شخصیتی بنام آهنگساز بود که با قدم به این عرصه‌ موجب تنوع، پیشرفت و جهانی شدن موسیقی گردید. در واقع سه عنصر آواز، ساز و آهنگساز(در پی ظهور نت) در پدید آمدن اثر فراگیر و جهانی تأثیرگذار بوده و عدم وجود عنصر سوم به خودی خود، کار را به یک بدیهه نوازی تبدیل کرده و از این قاعده دور می‌نماید. در واقع تفاوت دو حوزه ی موسیقی بومی و جهانی نیز در همین سه عنصر است. و این تفاوت بطور حتم در میدان اثر گزاری آنها نمود شاخصی خواهد داشت. در کشور ما هم این حوزه‌ی اثر گزاری در موسیقی مورد توجه قرار گرفته و حتی در میان جوانان نیز شاهد ظهور پدیده‌هایی موفق و موثر هستیم که به آینده‌ی کار آنها می توان امیدوار بود. با توجه به این موضوع که آهنگساز جایگاهی ویژه در دنیای موسیقی دارد، توجه به نسل جوان کشورمان می تواند راه‌گشای تحولات بسیاری در پیشرفت و جهانی شدن هنر این مرز و بوم باشد.

یکی از این هنرمندان آهنگساز و جوان کشورمان، مهرزاد خواجه امیری است که با کار ارزشمند و زیبای خود توانست نظرها را جلب کند. وی متولد 29 شهریور 1366 در تهران می باشد که در خانواده ای علاقه مند به هنر به دنیا آمد  ,او از سن 10 سالگی فعالیت موسیقی اش را با تشویق خانواده شروع کرد و با حمایت آنها به فعالیت های هنری اش ادامه داد. از نمونه کارهای اجرایی او در زمینه موسیقی می توآن به "لیمو ترش" برای فیلم جوان, فیلم سینمایی "بازی" برای شبکه سه , "خلیج فارس" برای صدا و سیما , "رویای زمستان و بهار" برای تلویزیون نام برد. از این رو تصمیم گرفتیم در مصاحبه ای با این آهنگساز جوان ایرانی، با فعالیت ها و تلاش های او بیشتر آشنا شویم.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
خلیج فارس در گرداب نابودی
ساعت ۳:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/٤ : توسط : علی جلالی نجف آبادی

خلیج فارس در گرداب نابودی

علی جلالی نجف آبادی

مندرج در ماهنامه آریانا گردشگر

چندی پیش به سواحل بندر عباس رفتم و از آنجا به وسیله ی قایقی موتوری به جزیره ی قشم مسافرت کردم. در تمام این مدت به این فکر می کردم که در میان آبهای گرم خلیج همیشه فارس قرار دارم. در بندر عباس به من می گفتند که بهتر است در آب شنا نکنم. دلیلش را هم آلودگی آن می دانستند. وقتی این مطلب را شنیدم خیلی ناراحت شدم. وقتی هم به قشم رسیدم بدلیل خوش شانسی یکی از ملوانان با سابقه را که مدتها در آبهای گوناگون جهان ملوانی کرده بود دیدم. او ضمن تأسف از بابت آلودگی آبهای جهان گفت که شاید لازم باشد مطبوعاتی ها و اصحاب رسانه به حساسیت و پیچیده بودن اوضاع در منطقه خلیج فارس و دریای عمان اشاره کنند و از بروز فاجعه خبر دهند.او معتقد بود که تا حدی در حال حاضر و در مدت زمانی اندک دیگر در تمام خلیج فارس و دریای عمان از آبهای نیلگون و بوی دریا خبری نخواهد بود. بلکه بوی تعفن و لکه های سرخ و قهوه ای، جای آن همه طراوت و زندگی را خواهد گرفت. از این حرفهای او بسیار نگران شدم و سعی کردم از موضوع سردربیاورم. شاید شما هم چنین نظری داشته باشید.

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
سیزده بدر ، پیروزی "اسب سپید" بر "اسب سیاه"
ساعت ۱٠:٢۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/۳ : توسط : علی جلالی نجف آبادی

سیزده بدر ، پیروزی "اسب سپید" بر "اسب سیاه"

مندرج در ماهنامه آریانا گردشگر

در ایران باستان تمامی روزهای ماه، نام مخصوص خود را داشته‌اند که تطابق آنروز با همان ماه مناسبت جشنی بوده است که به نام همانروز مطرح می شده است. از این رو، روز سیزدهم هر ماه "تیشتر " یا تیرروز نام داشت که متعلق به فرشته باران بود. ایرانیان باستان از چندی قبل از سال نو، هفت طبق یا سینی را با دانه های هفت غله (گندم، جو، نخود، لوبیا، ارزن، عدس، ماش) میپوشاندند تا هم در ابتدای سال نو سبزی در خانه و بر سر سفره هفت سین داشته باشند و هم روز سیزدهم فروردین که متعلق به "تیشتر " ایزد بود. از این روست که سبزهها را به آب روان می سپردند.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
"هفت شین" و "هفت سین" دو نماد از شادخواری ایرانیان
ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/۳ : توسط : علی جلالی نجف آبادی

"هفت شین" و "هفت سین"

دو نماد از شادخواری ایرانیان

علی جلالی نجف آبادی

مندرج در ماهنامه آریانا گردشگر

در میان پدیده هایی چون اعیاد و مناسبت های ماندگار در زندگی و تمدن بشری، نمونه های گوناگونی را می توان یافت که هر کدام دیرینه و میراثی کهن بر پیشینه ی خود داشته و در گذشته ی هر کدام نیز افسانه ها و اسطوره های بسیاری می توان یافت.

از قدیم، انسانها جشن ها و آیین های خود را جهت برگزاری مراسم شکرگزاری و سپاس از ایزد یا ایزدان خود می دانستند و در این گونه مراسم نمادهایی را به عنوان مشخصه های خاص آن انتخاب کرده و بر آنها تأکید می کرده اند. بسیاری از این جشنها جایگاه ملی داشته و ایرانیان نیز به دلیل اینکه مردمانی شادخوار و خوش مشرب بوده اند با برگزاری جشن های متعدد سطح روحیه ی منحصر به فرد خود را بالا نگه داشته و در این خصوص ارزش ها و مرام های خاص جامعه ی آریایی خود را در میان مردم گسترش داده اند.


ادامه مطلب را مطالعه کنید